Familieshoot in Leeuwarden, Een ochtend met Sietske en haar familie

Soms krijg ik een berichtje binnen en weet ik meteen: hier wil ik iets voor betekenen. Sietske stuurde mij een mail. Ze wilde een familieshoot organiseren voor haar gezin. Een moment samen, vastgelegd zoals het nu is. En voor mij was het meteen duidelijk: dit ga ik doen. Normaal werk ik niet op zondag, maar voor deze familie heb ik daar een uitzondering voor gemaakt.

Toen ik ze zag, voelde het eigenlijk meteen vertrouwd. Ik had ze nog nooit gefotografeerd, maar het waren geen onbekenden. Haar zoon was een oud collega van mij en één van haar dochters was de kleuterjuf van mijn oudste dochter. Dat maakt het toch extra bijzonder. Sietske stond daar met haar kinderen, hun partners en haar kleinkinderen. Een hele familie, bij elkaar in het Julianapark in Leeuwarden. De sfeer was… alles tegelijk.

Er werd gelachen. Er waren momentjes van stilte. En ja, er zijn ook tranen geweest. Maar vooral: er was liefde. Ik werk altijd ongedwongen, met kleine aanwijzingen. Geen stijve poses, maar gewoon met elkaar zijn. Praten, lachen, bewegen. Een moment ga ik niet vergeten. Ik liet ze samen over het pad lopen en zei: “Praat gewoon met elkaar.” Nou… dat deden ze. Het gesprek ging op een gegeven moment over ontlasting en wanneer dat voor het laatst was geweest. Ja, echt…. En daar stonden ze dan. Met z’n allen. In het park. Tranen over de wangen van het lachen. Dat zijn dus de momenten die je niet kunt bedenken, maar die wel de mooiste foto’s opleveren. De echte herinneringen.

We kozen voor het Julianapark, omdat Sietske daar in de buurt heeft gewoond. De zon scheen mooi door de bomen, het was rustig in de ochtend en het licht was precies goed. Alles was goed. Ze hadden samen hun kleding afgestemd in tinten blauw en beige/bruin. Dat zorgde voor rust en eenheid in de beelden, zonder dat het geforceerd voelde. Tussen alle gezelligheid door maakte ik ook een portret van Sietske alleen. Gewoon zoals ze is. Een lieve vrouw, een moeder, een oma. Je ziet in alles hoeveel ze betekent voor haar familie. Zij wist wat ik deed.
En één van haar dochters ook. We keken elkaar even aan. Zonder veel woorden. Dat was zo’n klein momentje… maar wel één die blijft. En de foto? Die is prachtig geworden

We hebben van alles vastgelegd: De hele familie samen, de gezinnen apart, met en zonder Sietske, de kinderen samen en Iedereen ook even alleen met haar. Iedereen op zijn eigen manier. Een knuffel. Een lach. Een traan. En ook gewoon gekkigheid. Na afloop gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Er kwam een groot boeket uit de achterbak. Voor mij. Als dank dat ik op zondag tijd had gemaakt. Ik heb nog gezegd dat dat echt niet hoefde… maar wat was dit lief. Het boeket staat hier nog steeds te shinen.

We hebben deze shoot alle tijd gegeven die nodig was. En dat is ook wat ik jou wil meegeven: Wacht niet. Blijf niet twijfelen of het “wel het juiste moment” is. Of je er wel mooi genoeg op staat. Of je niet te dik, te dun, te moe bent. De mensen die van je houden, zien dat allemaal niet. Die zien jou. En later… zijn dit de foto’s die tellen.

Ik zeg het vaker, maar het is echt zo: Ik maak geen foto’s. Ik maak herinneringen. En deze ochtend… die ga ik niet snel vergeten.
Dank je wel lieve Sietske en familie ik heb genoten van jullie liefde met elkaar.

Liefs

Christha